Dziewiąty dzień tygodnia

-Piękny dzień dzisiaj.
-Mhmmm…
-Taki piękny dzień, a pani tak się od niego uporczywie odgradza… – strugi deszczowych kropel, niesione podmuchem wiatru, wleciały przez otwarte drzwi do autobusu – Pani myśli że to wystarczy?
-Co wystarczy?
-Chęć. Pragnienie.
-Tak. To znaczy… Najpierw jest zamiar później dopiero działanie…
-Ale czy to wystarczy?
-Do czego?
-Człowiek nie jest Bogiem, Absolutem który wypełnia sobą świat, by samą myślą go zmieniać. Człowiek żyje w świecie tych… powiedzmy po prostu – zależności, i nie wszystko od niego zależy.
-Właściwie nic.
-Dlaczego od razu tak drastycznie? Większość.
-Pan jest optymistą?
-Ale Pani nie jest pesymistką.
-Nie. Jestem realistką.
-To lepiej niż być optymistą?
-Nie wiem.
-Ja nie jestem optymistą. Po prostu pewne rzeczy nie robią już na mnie wrażenia.
-Na mnie też.
-Na Pani jeszcze pewne rzeczy nie robią wrażenia.
-Słucham???
Uśmiech. Brak spojrzenia. -Ja nie twierdzę, że to źle. Ale lepiej wiedzieć co się odrzuca zanim się to zrobi.
-Wiem co odrzucam.
-Pani pewna siebie. Czasem to dobrze…
-Gdybym nie była pewna swoich racji, jaką wartość miałyby te racje?
-… i myśli Pani dużo. To czasem też dobrze.
-Tylko myślenie ma jakąś wartość. Myśl jest zawsze na początku…
-… i na końcu…
-… i może więcej niż człowiek.
-Pani sądzi, że człowiek może przekroczyć wszystkie ograniczenia?
-Nie. My jesteśmy zbyt materialni – wręcz obrzydliwie materialni. Nie potrafimy się od tego uwolnić, nie możemy właściwie.
-A chciałaby Pani?
-Absolutnie.
-Cielesność Pani przeszkadza?
-Chyba tak. Takie mam wrażenie.
-To dziwne. Esencja człowieczeństwa tak ludziom przeszkadza… Nigdy nie mogłem się temu nadziwić.
-A Panu nie przeszkadza?
-Ja nie zwracam na nią uwagi. Jest sobie i stwierdzam że pewne rzeczy szalenie ułatwia, a inne niezwykle komplikuje. Dlatego też nie rozumiem po co ta cała sensacja wokół… Tak właściwie, to czemu Pani ze mną rozmawia?
-???
-No nie, takie proste pytanie chyba nie przekracza Pani możliwości intelektualnych?
-Pan mnie obraża?
-A Pani przejmuje się opinią innych?
-Zaczął Pan rozmowę, a ludzi nie powinno się ignorować.
-A czy to ciekawa rozmowa?
-Dość monotonna, Pan zadaje bardzo dużo pytań.
-Ponieważ interesują mnie odpowiedzi.
-Nie wątpię. Dziennikarz?
-Okazjonalnie.
-Filozof?
-Z zamiłowania.
-Więc kto?
-Nikt.
-Każdy jest po trochu nikim.
-Pani jest kimś.
-Czemu Pan tak sądzi?
-Bo Pani walczy a inni się poddają. Choć jednocześnie – tchórzy Pani i kłamie, więc znowu nie tak szczytnie… Ale z sobą samą chociaż stara się Pani być szczera. Za tą walkę i tą bardzo trudną szczerość, mimo że okazjonalną, bardzo sobie Panią cenię. To trudna moralność.
-Najwyższa moralność?
Uśmiech. -Ktoś już to kiedyś powiedział.
-Napisał.
-Właśnie.
-Czy nie sądzi Pan że odwaga byłaby tu o wiele bardziej na miejscu?
-A Pani?
-Ja bym wolała.
-Rozumiem. A inni?
-Zależy.
-Tak… Zawsze od czegoś zależy. To ciekawe, jak antonimem odwagi stała się głupota, nieprawdaż? Pani często marzy?
-Zdecydowanie za często.
-Skąd taka opinia?
-Krystalizują się wtedy pragnienia, których nie jestem w stanie ziścić. Tęsknoty. To źle.
-Wie Pani czego pragnie.
-A czy to dobrze?
-A czy to źle?
-A tęsknota?
-Decyzja jest Pani. A musi Pani przecież mieć wybór.
-Ja wiem czego chcę.
-Ostatecznie?
-Tak.
-Czemu więc tutaj siedzimy i rozmawiamy? Czyżby wątpliwości?
-Zawsze są wątpliwości.
-Ale powiedziała Pani, że decyzja jest ostateczna. Więc co z tymi wątpliwościami? Zdusi je Pani?
-Tak.
-Więc czemu nie teraz.
-Mam pewne zobowiązania.
-W świecie którego Pani nie znosi…
-… tego nie powiedziałam!!!
-Na głos – nie. A nie obawia się Pani, że każda chwila zwłoki może tą Pani ostateczną decyzję diametralnie zmienić?
-Na dzień dzisiejszy nic na to nie poradzę.
-A może czeka Pani na jakieś “ostateczne potwierdzenie”?
-Nie czekam. Ale nadzieję mam – owszem.
-Dużo tych zobowiązań?
-Nie. drastycznie, niebezpiecznie mało.
-Z Pani punktu widzenia to zapewne dobrze.
-Nie przeczę.
-Ale zawiodła się Pani.
-Ludzie zawsze zawodzą.
-To leży w ludzkiej naturze. Nie boi się Pani?
-Mam nadzieję więc się nie boję.
-Jaką nadzieję?
-Wielką. Że mimo wszystko mam rację.
-Kobieta Wielkiej Nadziei… – przystanek -… życzę powodzenia. Prędko się nie zobaczymy.
-Sądzi Pan?
-Sama Pani powiedziała, że ludzie zawsze zawodzą. Ja też jestem jak każdy człowiek. Pani również.
-Może kiedyś przypadkiem?
-Przypadek w Pani sytuacji nie grozi.